Вспоминая Гранта ГРИГОРЯНА Бывают в жизни моменты, которые неизгладимо запечатлеваются в памяти и, будто живые и зримые, сохраняются в ней долгие годы... Эта необычайная история началась в январе прошлого года. Все участники этой истории живы-здоровы, кроме самого главного героя. Но обо всём по порядку.
Как и почему оказались здесь в Москве молодожёны из Армении, назовём их Анаит и Вартан, никто не знает. Как и их настоящих имён. Но горе, постигшее их, было какое-то совсем неземное... Будущему юристу Георгу Мхитаряну 21. В наше время, в таком возрасте молодые ребята не часто глубоко интересуются вопросами этнографии, истории. Георг серьезно занимается проблемами амшенских армян. Он побывал в далеком Кыргызстане, где волею судьбы оказались наши соотечественники, очень дружелюбные, трудолюбивые люди, изучал их быт, обычаи.
«Поездка к хомшеци» - рассказ о переселенных в Ростовскую область амшенских армян.
| Մի անգամ օտարազգի բարեկամս, որ մեկ-երկու օր էր, ինչ Մոսկվա էր ժամանել, կես-կատակ, կես- լուրջ, մտահոգ ու զարմացած բողոքեց, թե նկատողություն է ստանում այս ու այն կողմից…ժպտալու համար: «Ի՞նչ բան է` քայլելիս` ժպտում ես, տրանսպորտ մտնելիս` ժպտում ես: Անլրջություն է, այստեղ ընդունված չէ և կասկածանքի տեղիք է տալիս», - «ընդհանուր» առումով բացատրել էին նրան: Ես հիշեցի ժպտերես իմ ծննդավայրն, ու խղճացի այն մարդկանց, ովքեր չունեն դիմացինի բարի ժպիտի կարիքը: «Ես ծնվել եմ հավատքը մեջս: Անկախ ինձանից, այն ամենը, ինչ կապված է եղել եկեղեցու հետ` լինի ծիսակատարություն, պատարագ, թե քարոզ, ինձ հուզել է մինչև արցունքը: Ամուր հավատքն ինձ անցել է ծնողներիցս, տատիցս ու պապիցս»:
Հովիկ Մանուկյան «…Փոքրիկ հոտ է Դամասկոսի հայ գաղութը, բայց իր փոքրության մեջ կվառվի և կապրի Էջմիածնի օրհնությամբ, կվառվի, կգոյատևե և իր ծառայությունը կբերե Էջմիածնի ներկայությամբ»:«Իմ նախնիներն Այնթափից են: Դեռ չեմ եղել այնտեղ, զուտ այն պատճառով, որ հոգեբանորեն պատրաստ չեմ. Այնթափի մեր հզոր «Սուրբ Աստվածածին» եկեղեցին թուրքերը մի ժամանակ վերածել էին ախոռի, ապա դարձրել բանտ…» |
